Błonia Stadionu Narodowego zamieniły się w stolicę huku, błysku i cierpliwego czekania w kolejce po kiełbaskę. Tysiące osób przybyło z prostym planem: obejrzeć pokaz fajerwerków i wrócić do domu z pamięcią pełną kolorowych wspomnień. Po kilku minutach okazało się jednak, że równie trwałym wspomnieniem będą ceny jedzenia oraz liczba osób próbujących jednocześnie zrobić idealne zdjęcie nieba. Przed rozpoczęciem widowiska panowała atmosfera pikniku i niekończące się poszukiwania najlepszego miejsca z widokiem. Ostatecznie najlepszy widok i tak skutecznie zasłaniały telefony uniesione wysoko nad głowami. Gdy zapadł zmrok, rozpoczął się prawdziwy spektakl. Niebo rozświetlało się wszystkimi kolorami tęczy, a każdy kolejny wybuch skutecznie przypominał mieszkańcom okolicy, że szyby w oknach potrafią drżeć w rytmie pirotechniki. Publiczność z zachwytem śledziła kolejne sekwencje wystrzałów. Co bardziej ambitni fotografowie usiłowali zatrzymać ten moment na zdjęciach, choć większość efektów przypominała raczej eksperymenty z malowaniem światłem niż profesjonalną fotografię. Po zakończeniu pokazu rozpoczęła się druga, równie widowiskowa część wieczoru – wielka migracja w kierunku parkingów, przystanków i mostów. Tłum poruszał się z gracją stada pingwinów, a cierpliwość uczestników została wystawiona na próbę niemal tak skutecznie jak ich słuch podczas finałowej salwy. Jedno nie ulegało wątpliwości – tego wieczoru Warszawa świeciła wyjątkowo jasno, błonia Stadionu Narodowego na kilka godzin stały się najbardziej kolorowym miejscem w kraju, a huk fajerwerków jeszcze długo pozostawał tematem rozmów, wspomnień i porównań z każdym kolejnym pokazem pirotechnicznym.