Plan był prosty: jedziemy odpocząć🤣. Już po pierwszych pięciu minutach okazało się, że „odpoczynek” oznacza codziennie kilkanaście tysięcy kroków, wspinanie się pod górę i dyskusje.

Spotykamy Čumila – najsłynniejszego pracownika kanalizacji na świecie. Facet od kilkudziesięciu lat wystawia głowę z włazu i ma więcej zdjęć z turystami niż niejeden influencer.

Kilka ulic dalej elegancki Schöne Náci niezmiennie kłania się przechodniom. Wychodzi na to, że nawet pomniki w Bratysławie są bardziej uprzejme niż niektórzy kierowcy.

Katedra św. Marcina robi ogromne wrażenie. To tutaj koronowano królów Węgier, więc od razu człowiek prostuje plecy i przez chwilę chodzi jak monarcha.

Niestety, po wejściu pod górę na Zamek Bratysławski szybko wraca do pozycji zwykłego śmiertelnika. Zastanawiam się, kto wymyślił budowanie zamków na szczytach wzgórz.

Widoki z zamku wynagradzają jednak wszystko. Podobno przy dobrej pogodzie widać nawet Austrię. Przy gorszej pogodzie widać za to, kto nie zabrał okularów.

Na Starym Mieście Brama św. Michała przypomina, że kiedyś miasta miały mury. Dziś mają parkingi.

Główny Rynek wygląda tak ładnie, że co kilka metrów ktoś mówi: „Jeszcze jedno zdjęcie”. Po dwudziestym zdjęciu wszyscy wyglądają już tak samo.

Ruiny na skale nad Dunajem robią ogromne wrażenie. Napoleon wysadził zamek ponad 200 lat temu, ale i tak wygląda lepiej niż niejeden współczesny remont.

Wiedeń – eleganckie miasto z duszą

Rano Flixbus i już po godzinie jesteśmy w mieście. Wszystko wygląda tu tak elegancko, jakby nawet gołębie miały doktoraty.

Katedra św. Szczepana zachwyca po odnowieniu (wyczyszczeniu). Belweder zachwyca architekturą i ogrodem.

W kościele Minoritów oglądamy mozaikową kopię „Ostatniej Wieczerzy”. Oryginał jest w Mediolanie, ale ta wersja ma jedną przewagę – nie trzeba jechać do Włoch.

Spacer Ringstrasse i Karlskirche uzupełniają obraz miasta. Nogi już protestują, telefon prosi o ładowarkę, aparat o więcej pamięci. Ale satysfakcja jest ogromna.

Podsumowanie trzydniowej wyprawy

W ciągu trzech dni:

odwiedziliśmy dwa kraje,
zdobyliśmy kilka zamków,
spotkaliśmy robotnika wychylającego się z kanału,
znaleźliśmy UFO nad Dunajem,
zobaczyliśmy pałace, kościoły, muzea i panoramy,
zrobiliśmy tyle zdjęć, że telefon zaczął negocjować warunki dalszej współpracy.

Jedno jest pewne – z Bratysławy i Wiednia zwiedzanie to niezapomniany spacer. Wraca się bogatszym o wspomnienia i kilkanaście tysięcy kroków dziennie. A także z przekonaniem, że „to już ostatnie zdjęcie” nigdy nie jest ostatnim.