Dzisiaj Warszawa udowodniła, że można połączyć futbol, politykę, show-biznes i tradycję świętojańską w jeden wielki festyn.
Wyobraźmy sobie stadion, na którym wynik był sprawą drugorzędną, bo najważniejsze było, żeby nikt nie zgubił garnituru, mikrofonu ani wyborców i żeby pieniążki płynęły doa dzieci. Na murawie spotkali się artyści i politycy. Artyści grali z fantazją – każde podanie wyglądało jak próba choreografii do teledysku. Politycy natomiast stosowali dobrze znaną taktykę: długo naradzali się przed każdym rozegraniem, a gdy piłka wylatywała na aut, zawsze można było powołać komisję do zbadania okoliczności. Sędzia miał wyjątkowo trudne zadanie. Musiał odróżniać faule od wystąpień publicznych. Co kilka minut ktoś domagał się powtórki, ale nie wiadomo było, czy chodzi o sytuację podbramkową, czy o wystąpienie do kamer. Kibice bawili się znakomicie. Jedni dopingowali artystów za efektowne dryblingi, inni polityków za… konsekwentne obiecywanie, że „następna akcja będzie przełomowa”. Na szczęście po końcowym gwizdku wszyscy byli zgodni – niezależnie od wyniku, najważniejszy był cel charytatywny i dobra zabawa.
Kiedy emocje piłkarskie opadły, przenieśliśmy się nad Wisłę na Wianki. Tam zamiast spalonych były płonące pochodnie, zamiast rzutów rożnych – wianki płynące z nurtem rzeki, a zamiast dopingu stadionowego rozbrzmiewały koncerty i śmiech uczestników. Młodsi szukali najlepszego miejsca pod sceną, starsi wspominali dawne Noc Świętojańskie, a zakochani z uśmiechem puszczali wianki na wodę, licząc, że tradycja przyniesie szczęście. Ci bardziej praktyczni sprawdzali jednak, czy wianek nie odpływa razem z kluczami od samochodu. Nad Wisłą unosił się zapach grillowanych przysmaków, muzyka mieszała się z odgłosami miasta, a gdy zapadł zmrok, niebo rozświetliły fajerwerki. Przez chwilę wyglądało to tak, jakby sama stolica postanowiła świętować początek lata z pełnym rozmachem.